|
زنهار كسي را نكني عيب، كه عيب است!
امروز از خودت شروع كن! حالات و رفتار خود را در مسير خودآگاهي قرار بده! از تمسخر و عيبجويي كه شكلي از سرماخوردگي رواني توست، فاصله بگير؛ گاهي خودت متوجه نيستي كه چقدر احساسهاي اطرافيانات را لگدمال ميكني و در واقع فرمي از توهين ميشوي، اگرچه عيبجويي، تصادفي نيست و نيشهايات زخمي است كه بر روان انسانها ميزني، ابتدا سعي كن از ذهنات شروع كني، ابتدا در ذهنات عيبجويي نكن و با تمسخر ديگران بر ديگران تازيانه نزن، عيبجويي آلت قتاله عشق است، با اين سايه سياه خداحافظي كن، لحنات را كنترل كن! بيلان عيبجوييهايت را نگاه كن! عيبجويي، شكلي از عقده حقارت است. آناتومي احساساتات را رئيس و راست و ريس كن! خودت را عقل كل ندان و در مقام يك والد سرزنشگر عمل نكن، خودت متوجه نيستي، ناخودآگاه عيبيابي ميكني، گاهي نقش معلم اخلاق بيعمل را بازي ميكني، «پيشاني چروك برداشته، زندگي براي تو عذابياي است كه تو از عيبجويي نصيب خود ميكني. فكر ميكني كه داناي كلي! اما اينطور نيست، من بالغ خود را فعال كن، مطمئناً تو ميتواني! غبار خاموشي بر اين روحيه خود بپاش! اين مانتراي امروزه توست آن را بارها تكرار كن و به مفهوم آن فكر كن!
پيشنهادهاي امروز
١) از امروز لحن سرزنشگرات را زير ذرهبين ببر.
٢) سعي كن عليه حس عقل كلي خود، عصيان و قيام كني!
٣) به جنبههاي مثبت اطرافيانات فكر كن!
|
