نیگل در طلیعۀ این مقاله "آگاهی" را مایۀ لاینحل بودن مسألۀ ذهن و بدن می داند. به نظر او فیلسوفان تحویلگرا از "پدیدارهای ذهنی آگاهانه" به کلی غافل مانده اند؛ زیرا "آگاهی" مانع از تحویل کامل ذهن به بدن است.

نیگل در این عبارات "آگاهی" را به معنای "کیفیتِ چیزی بودن" یا همان "کیفیات ذهنی" به کار می برد. نکتۀ جالبی که هم در آغاز مقاله و هم در سایر بخشهای این مقاله تکرار می شود این است که نیگل معتقد نیست که تحویل ذهن به بدن به خاطر آگاهی اصلاً ممکن نیست بلکه صرفاً آن را دشوار می داند. او در ابتدای مقاله احتمال می دهد که صورت نظری جدیدی برای تبیین آگاهی ممکن است در آیندۀ عقلانی دوری ارائه شود و در اواخر مقاله از پدیدارشناسی عینی (که در بدو نظر پارادوکسیکال به نظر می رسد) سخن می گوید.
نیگل یکی از منسجم ترین فیلسوفان ذهنی است که آثارشان را مطالعه کرده ام و شخصاً از نحوۀ نگارش، نحوۀ ورود به بحث و استحکام مقالات نیگل بسیار لذت می برم. (البته فراموش نشود که نیگل علاوه بر اینکه فیلسوف است، حقوقدان هم هست!)

مترجم: مرجان فرجی

«با جسم كاري نداشته باش، فقط آرام بگير، دهانت را ببند و خاموش بمان؛ ذهن خود را خالي كن و به هيچ چيز فكر نكن.»
«با جسم خود كاري نداشته باش، فقط آرام بگير …» آرام‏سازي يعني نداشتن هيچ ميل شديدي به فعاليت. آرام‏سازي اين نيست كه مثل يك مرده دراز بكشي و وانمود كني كه آرام هستي. اصلاً تو چطور مي‏تواني مثل مرده دراز بكشي؟ تو كه زنده‏اي؛ فقط مي‏تواني تظاهر كني. آرامش وقتي به سراغ تو مي‏آيد كه هيچ ميل شديدي به فعاليت نداشته باشي؛ در اين حالت انرژي سرجايش مانده و از بين نمي‏رود و تو تنها چنانچه موقعيت خاصي بروز نمايد، نسبت به آن واكنش نشان مي‏دهي، همين! ديگر دنبال بهانه‏اي براي واكنش نيستي. تو با خودت راحت و آسوده‏اي. آرامش يعني آزاد و بي‏تكلف بودن با خود؛ در خانه خود بودن، راحت و آسوده.
چند سال پيش كتابي مي‏خواندم كه عنوانش اين بود: بايد به خودت آرامش بدهي» . اين عنوان كلاً متناقض و بي‏پايه است، چون «بايد» خودش ضدّ آرام‏سازي است. «بايد» يعني فعاليت؛ اين يك وسواس است. هر وقت بايدي در كار باشد، وسواسي هم در پشت آن پنهان است. اعمال در زندگي وجود دارند، ولي بايدي در كار نيست، وگرنه اين همه «بايد» آدم را به جنون مي‏كشيد. امروزه برقراري آرامش به نوعي وسواس تبديل شده است. تو بايد فلان وضعيت يا بهمان حالت را به خود بگيري، دراز بكشي و به بدن خودت ـ از نوك انگشتان پا تا فرق سر ـ تلقين كني و به انگشتان پاهايت بگويي آرام باش! خودت را رها كني! و به همين ترتيب رو به بالا پيش بروي تا به سرت برسي …

ترجمه: مرجان فرجی

بهتر است شیوه نگاه کردن تو به پدیده‌ها این‌گونه باشد. اگر عاشق کار بودی، به آن دست بزن، طلب شهرت نکن. اگر زمینه آن فراهم باشد، با آغوش باز از آن استقبال کن؛ اگر نشد، به آن فکر نکن. رضایت خاطر تو باید در وجود کار باشد. اگر هر کسی همین هنر ساده عشق ورزیدن، به کارش را بیاموزد. هر کاری که هست، بدون طلب شهرت از آن لذت مي‌برد، ما دنیای زیباتر و مسرورتری خواهیم داشت.
اما دنیا، تو را در قالب فلاکت‌باری محبوس ساخته است. آنچه می‌کنی مطلوب است، نه به این سبب که به آن عشق می‌ورزی و آن را به گونه‌ای عالی انجام می‌دهی، بلکه به این دلیل که دنیا آن را به رسمیت می‌شناسد، به آن پاداش می‌دهد و تو را به دریافت مدال طلا و جایزه نوبل مفتخر می‌سازد. آنها ارزش کل ذاتی خلاقیت را از میان برده‌اند و میلیون‌ها انسان را به نابودی کشانده‌اند. چرا؟ چون نمی‌توانی به میلیون‌ها نفر از مردم جایزه نوبل اهدا کنی، اما تو در وجود همه، عشق به شهرت ایجاد کردی. این است که کسی نمی‌تواند با آرامش خاطر، سکوت و لذت به کارش بپردازد. زندگی از چیزهای ساده و کوچکی تشکیل یافته است. برای آن چیزهای کوچک و پیش پاافتاده هیچ اجر و پاداشی نیست. نه عنوان و مقامی از جانب سردمداران و نه دیپلم افتخاری از سوی مراکز فرهنگی.

مترجم: مرجان فرجی

برای خلق كردن باید از همه قید و بندها رها شد، وگرنه خلاقیت تو چیزی جز تقلید و نسخه‌برداری نخواهد بود؛ فقط یك نسخه بدل! تو فقط هنگامی می‌توانی خلاق باشی كه فردیت خویشتن را دریابی. تو به‌عنوان بخشی از روان‌شناسی عامه مردم نمی‌توانی چیزی خلق كنی. روان‌شناسی عامه مردم غیرپویا و غیرخلاق است، چون زندگی كسالت‌آوری را سپری می‌كند؛ هیچ رقص و سرود و تفریحی نمی‌شناسد؛ از این روی قالبی و فاقد قوه ابتكار است.
فرد خلاق نمی‌تواند راه رفته را طی كند؛ باید راه خود را در میان جنگل‌های انبوه زندگی بیابد. باید تنها گذر كند؛ باید از ذهن توده مردم، از روان‌شناسی عامه مردم، مبرا و متمایز باشد. ذهن جمعی، پست‌ترین ذهن در دنیاست، حتی افراد به اصطلاح احمق هم از حماقت جمعی برترند. اما همین جمع‌گرایی از بازار رشوة گرمی برخوردار است، به این معنی كه فقط برای افرادی احترام و افتخار قائل است كه مصرانه راه ذهن جمعی را تنها راه صحیح بدانند.

نویسنده: استاد درون
ترجمه: مرجان فرجی

از نو کودک شو تا خلاق باشی! همه کودکان خلاق‌اند. برای خلاق بودن باید اول از ذهن، تعصبات و پیش‌داوری‌ها آزاد شوید. آدم خلاق، کسی است که چیزهای تازه را امتحان می‌کند. او هرگز نمی‌تواند مثل یک رُبُت یا آدم‌واره رفتار کند. چرا که ربُت‌ها هرگز خلاق نیستند و فقط کارهای تکراری از آنها سر می‌زند.
بنابراین دوباره کودک شو تا خلاق شوی!. همه بچه‌ها خلاق‌اند. همه بچه‌ها، هر جا که به دنیا آمده باشند، خلاق‌اند. این ما هستیم که راه خلاقیت آنها را سد می‌کنیم. ما خلاقیت آنها را خُرد، نابود و زیر پا له می‌کنیم و بعد شروع می‌کنیم که راه صحیح انجام کارها را به آنها آموزش دهیم.
فراموش نکنید که افراد خلاق همیشه سعی دارند راه‌های عوضی را امتحان کنند. اگر همیشه راه درست را بروید، هرگز خلاق نخواهید بود، زیرا «راه صحیح» چیزی نیست جز راه کشف شده توسط دیگران! البته با کمک راه صحیح نیز می‌توان چیزی ساخت و یا یک تولید‌کننده، تهیه‌کننده و یا تکنسین شد. اما راه صحیح هرگز از شما یک آفریننده یا پدیدآورنده نخواهد ساخت.

علی سعيدی

همه افراد اعم از زن، مرد و كودك خلاق هستند و با اين توانايي ذاتي متولد مي‌شوند. خلاقيت، يكي از ابعاد نامحسوس وجود انسان است كه او را از ساير حيوانات جدا مي‌سازد. اما اين سؤال پيش مي‌آيد كه چرا بعضي افراد از بعضي ديگر خلاق‌ترند؟ يا چرا هنرمندان، نويسندگان، و مخترعان خلاق هستند؟ يك دليل ممكن است، اين باشد كه آنها بيشتر از ديگران خود را در جريان رودخانه عقايد شناور مي‌سازند و از قدم زدن در زمين‌هاي خيس نمي‌هراسند. هر فردي مي‌تواند خلاق باشد، افرادي كه اين توانايي ذاتي را بهتر از ديگران مي‌شناسند، جذب مشاغلي مي‌شوند كه اين استعداد را بيشتر لازم دارند.
اين شما هستيد كه بايد استعداد نهفته خويش را بيدار سازيد و مي‌توانيد اين كار را از طريق چند توصيه ساده زير تحقق ببخشد.

استـاد درون
برگردان: مرجان فرجی

خلاقيت حالت بسيار متناقضي از آگاهي و بودن است. عمل از طريق بي‌عملي است، همان چيزي كه لائوتسه آن را «وي- وو- وي» مي‌خواند و اجازه مي‌دهد چيزي از طريق تو اتفاق بيافتد. خلاقيت انجام دادن نيست، امكان دادن است. به صورت گذرگاه درآمدن است، به طوري كه كل هستي بتواند از طريق تو به جريان درآيد.
آنگاه بي‌درنگ چيزي اتفاق مي‌افتد، چرا كه خدا در وراي انسان پنهان است. كافي است كمي راه را بر او باز كني تا به درونت قدم بگذارد. بازگذاردن راه به روي خداوند همان خلاقيت است. خلاقيت در اصل يك حالت روحاني است. به همين دليل است كه شاعر از روحاني هم به خداوند نزديك‌تر است، اما فيلسوف از همه دورتر است، چرا كه هركس بيش‌تر فكر كند، ديوار نفوذ‌ناپذيرتري بين خود و كل هستي پديد مي‌آورد. هر قدر بيش‌تر فكر كني نفس خود را بيش‌تر تقويت مي‌كني. نفس چيزي نيست جز همه‌ي افكاري كه در گذشته بر روي هم انباشته‌اي. وقتي تو نيستي، خدا هست، اين همان خلاقيت است.

استـاد 
ترجمه:مرجان فرجی

خلاقيت كيفيتي است كه تو براي يك فعاليت به ارمغان مي‌‌آوري. اين يك نگرش است، يك رويكرد دروني است؛ اينكه تو چطور به رخدادها و اشياء نگاه مي‌كني.
خلاقيت با هيچ فعاليت خاصي ـ نقاشي، شعر، رقص، آواز و... ـ سر و كار يا پيوند ندارد. هر چيزي مي‌تواند خلاق باشد و اين تويي كه كيفيت را به اين فعاليت مي‌بخشي. فعاليت به خودي خود نه خلاق است و نه غير خلاق نقاشي كني يا آواز بخواني. همين‌طور مي‌تواني به شيوه‌اي خلاق، كف اتاقت را تميز كني يا آشپزي كني. خلاقيت كيفيتي است كه تو براي آن فعاليت به ارمغان مي‌آوري. اين يك نگرش است، يك رويكرد دروني است، اينكه تو چطور به رخدادها و اشياء نگاه مي‌كني.
بنابراين، نخستين چيزي كه بايد به ياد بسپاري اين است كه خلاقيت را به هيچ‌چيز به خصوصي محدود نكني. خلاقيت به شخص مربوط مي‌شود و ارگ انسان خلاق باشد، از هر كاري كه از او سر بزند، حتي از راه رفتنش خلاقيت مي‌بارد، حتي بي‌عملي او نيز كاري خلاق خواهد بود. بوداي نشسته در زير درخت بدي كه هيچ كاري هم انجام نمي‌دهد، بزرگ‌ترين خالقي است كه جهان تا كنون به خود نديده است.